Το Ιεροδιδασκαλείο Βελλάς (1911-1989). Οι καρποί της διφυίας

Στο παρόςν βιβλίο επιδίωξα να απαντήσω σε δύο αλληλένδετα ερωτήματα, που συγκρωτούν το ερευνητικό αντικείμενο της μελέτης μου:

Για ποιους συγκεκριμένους λόγους η συντριπτική πλειονότητα των αποφοίτων του Ιεροδιδασκαλείου ακύρωσε έμπρακτα τη διπλή επίσημη στοχοθεσία/προορισμό της ίδρυσης και λειτουργίας του, δηλ. τη μόρφωση ιερέων και διδασκάλων, και ακολούθησε αποκλειστικά είτε το διδασκαλικό επάγγελμα είτε, σε μικρότερα ποσοστά, άλλα διανοητικά επαγγέλματα κι όχι και εκείνο του ιερέα;

Για ποιους συγκεκριμένους λόγους η πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία, ειδικότερα ο τότε μητροπολίτης Σπυρίδων Βλάχος - ιδρυτής και ουσιαστικός ρυθμιστής της στοχοθεσίας και λειτουργίας του Ιεροδιδασκαλείου - επέμενε διαχρονικά να συντηρεί και ν' αναπαράγει τη διάσταση ανάμεσα στους επίσημα διακηρυγμένους σκοπούς του και στην πραγματικότητα των συνεχιζόμενων αποτελεσμάτων της λειτουργίας του, μόλο που αναντίρρητα είχε σαφέστατη επίγνωση αυτής της διάστασης ή αντινομίας;