Το κορίτσι της Δωδώνης

Ξαπλωμένοι αργότερα στη ρίζα του πλατάνου κοιτάζαμε το κλωνάρι που ήμασταν πάνω του. «Ο Ελύτης ανέβασε την κοπέλα-γοργόνα του στη βάρκα και γυρίσανε στον ουρανό πέντε φορές. Έχω την αίσθηση πως και εμείς Άννα γυρίσαμε στον ουρανό πριν από λίγο και αυτό είναι αληθινό. Δεν πατούσαμε στη γη ας ήταν και μια μόνο φορά». Η Άννα γύρισε και πλάγιασε πάνω μου φιλώντας με. «Εγώ ταξίδεψα στον ουρανό όχι μια φορά αλλά πολλές, και εκεί βρίσκομαι ακόμα. Να το βλέπεις αυτό το συννεφάκι ανάμεσα απο τα κλαδιά μαζί με ένα γαλάζιο κομμάτι του ουρανού; Εκεί βρίσκομαι ακόμα. Θα κάνω μέρες να κατέβω και να προσγειωθώ». Πλησίασε το πρόσωπο της στο δικό μου. Μια απίστευτη έκφραση ομορφιάς, γαλήνης, πληρότητας έβγαινε απαλά και αβίαστα μαζί με ένα δάκρυ, δάκρυ ευτυχίας. Το άρωμα των υγρών χειλιών της, το άρωμα του κορμιού της, των μαλλιών της, της ανάσας της και του φύλού της δέθηκαν σε μια αναλογία μεθυστική με τα αρώματα των λουλουδιών, του πλατάνου, του χώματος, της κοίτης του ποταμού, των ξερών φύλλων και της πλούσιας βλάστησης. Κοιμηθήκαμε.

(Από την παρουσίαση του εκδότη)