Οι ανεμβολίαστοι

«... Υπάρχει μια ψευδαίσθηση ατελείωτου στο προαύλιο της ανεπάρκειας, μα πάνω απ' όλα υπάρχουν κάποιες φωνές που φτάνουν έξω απ' τα τείχη αυτής της φυλακής· μικρές σεισμικές δονήσεις στο πάτωμα, πράγματα που αισθάνονται και ακούν ελάχιστοι. Άπαξ και είσαι κοινωνός τέτοιων υπερκόσμιων σημείων, όλη σου η ύπαρξη μετατρέπεται σε μια περίπολο σε επιφυλακή· ξυπνάς και κοιμάσαι με την έγνοια να ψαρέψεις κάποιον ελάχιστο υπαινιγμό, ένα σημάδι. Οι φυσιογνωμίες των ανθρώπων γίνονται πραγματικά σπουδαστήρια, τις περνάς από κόσκινο, ξεψαχνίζεις και το παραμικρό ξεμύτισμα οποιασδήποτε αμφισημίας, καραδοκείς στη γωνία για κάποια πληροφορία· δεν προσδοκάς κάτι συγκεκριμένο για την ακρίβεια, δεν προσδοκάς τίποτα, αυτοί που προσδοκούν δεν έχουν πίστη· όταν είσαι πεπεισμένος, προσδοκάς μονάχα την προσδοκία, έχεις όλα τα κουσούρια του ονειροπόλου χωρίς τις αυταπάτες του...».