Η περιπέτεια της γραφής

Από μικρός λάτρευα τα βιβλία. Για τους συγγραφείς είχα ένα δέος, τους έβλεπα σαν "ιερά τέρατα", σαν "μικρούς θεούς" που μπορούσαν να κάνουν υπερφυσικά πράγματα: Να δημιουργούν και να καταστρέφουν κόσμους ολόκληρους κατά το δοκούν κι εν γένει να γητεύουν τους αναγνώστες τους με τα "θαύματα" που επιτελούσαν. Γι' αυτό κι εξ απαλών ονύχων δικακατεχόμουν από μια έμμονη ιδέα, μια ασίγαστη περιέργεια να γνωρίσω από κοντά αυτά τα "είδωλά" μου. Επιθυμούσα διακαώς να τα δω, να τ' ακούσω, να τ' αγγίξω, να μυρίσω τον αέρα του περιβάλλοντος που ζούσαν και δημιουργούσαν -ή "ζύμωναν τα καρβέλια τους", όπως λέει ο Πάτρικ Γουάιτ-, να μοιραστώ έστω και για λίγο τη μαγεία του χώρου και χρόνου τους, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους.