Εικοστός κόσμος

Είμαι αυτός που δεν γνωρίζω·

κι αυτός που δεν έγινα.

Ο χρόνος είναι το εργοστάσιό μου.

Είμαι το προϊόν που περιμένει στα ράφια.

Είμαι ο χτεσινός και ο επόμενος.

Ο Πομερανός και ο Βεδουίνος.

Ο βιομηχανικός εργάτης. Ο δρομέας.

Ο ερχόμενος και ο αναχωρητής.

Είμαι ένα σπίτι διάτρητο από σφαίρες

στα περίχωρα.

Ένας αλύγιστος αξιωματικός.

Γνωρίζω τη συμφωνική ορχήστρα,

την παρειδωλία και τον κλινικό βαμπιρισμό.

Είμαι ο σκοτεινός Ισπανός.

Ο δραματικός Έλληνας.

Ο υπερόπτης Αυστριακός.

Η αμόλυντη Πάολα και ο ρομαντικός Έριχ.

Είμαι ένα σράπνελ στα γόνατα της Πολωνίας.

Το διαμπερές τραύμα του Πλάτωνα.

Το τελευταίο καρέ του Μπέργκμαν.

Είμαι το σπασμένο παιχνίδι

στα χέρια της Ιστορίας.

(Από την παρουσίαση του εκδότη)