Βιβλίο κοινώς αποκαλούμενο ποιητική τέχνη

Μολονότι δε φαίνεται φρόνιμο να αρχίζει κάποιος με παράδοξες γενικεύσεις, αποτολμώ τη γενική διατύπωση: κάθε έργο τέχνης και ειδικότερα κάθε λογοτέχνημα αποτελεί ταυτόχρονα και ένα κείμενο λογοτεχνικής κριτικής. Με τούτο θέλω να πω ότι κάθε λογοτεχνικό κείμενο βασίζεται πάνω στις αισθητικές εκτιμήσεις του δημιουργού του, εκθέτει τις θεωρητικές του απόψεις σχετικά με τη φύση και τη λειτουργία της λογοτεχνίας και περιγράφει τις μεθόδους και τους σκοπούς που κάποιος πρέπει να ακολουθήσει και να επιδιώξει, αν επιχειρήσει κάτι ανάλογο. Φυσικά δεν αναφερόμαστε στα πεζά ή στα ποιητικά κείμενα που έχουν ως αντικείμενο την καλλιτεχνική δημιουργία όπως είναι λ.χ. η Ποιητική του Αριστοτέλη, το Περί Ύψους του Ανώνυμου ή η Ποιητική του Οράτιου. Ούτε στις άμεσες ή έμμεσες λογοτεχνικές κρίσεις που βρίσκονται διάσπαρτες μέσα σε πρωτότυπα έργα, όπως είναι τα ποιητικά κείμενα του Πίνδαρου και του Αριστοφάνη, του Σαίξπηρ και του Θ. Σ. Έλιοτ, του Καβάφη και του Σεφέρη. Εκεί ο δημιουργός τοποθετεί ανάμεσα στο έργο του και τον αναγνώστη ένα ή περισσότερους καθρέφτες, που βαθαίνουν την προοπτική, σχηματίζουν είδωλα, που ένα "επίπεδο" έργο δεν θα μπορούσε να δώσει, και προσφέρουν, κάποτε, τις ερμηνευτικές κλείδες του ίδιου του έργου.