Κοινός τόπος

«…Θέλω να µιλήσω. Έχω πράγµατα να πω. ∆εν έχω γλώσσα. Για να µιλήσω θα πρέπει να ’χω γλώσσα που πρέπει να σιάξω. Οι φράσεις δύσκολες. Οι λέξεις στον πίνακα των εξαφανισθέντων. Θέλω ν’ αρχίσω από κάπου. Να πιαστώ από κάπου. Θέλω να µιλήσω. Ό,τι είδα. Ό,τι έπαθα. Ό,τι έκανα. Ό,τι κατάλαβα. Μία-µία χάνεις τις λέξεις. Μία-µία σπας τις λέξεις. Χωρίς ειρµό κατεβαίνουν από τον ουρανό συντρίµµια από φράσεις. Το πρόσωπό µου ρυτιδιάζει µέρα µε τη µέρα. Χωρίς προειδοποίηση. ∆ες τι µάζεψα για σένα. Μια χούφτα µισόλογα. Θέλω να καταλάβεις αυτό που δεν καταλαβαίνω εγώ για µένα. Τη στιγµή που φεύγεις είναι που υπόσχεσαι να γυρίσεις. Τις ιδέες µου όλες τις έσφαξα. Γεννήθηκαν µουγγές. Ξανά. Τι έχουν να πουν, πώς θα γραφούν, γιατί αυτές οι επίµονες φράσεις; Αυτή η παράθεση λέξεων, αυτό το παιγνίδι των αντιθέσεων που δηµιουργούν νοήµατα, σκέψεις, συναισθήµατα, κοµµένα από αυτούς που τα ζουν, γίνονται φλουριά στο σακούλι του φιλάργυρου, που το µέτρηµα του θησαυρού έχει αντικαταστήσει το σύµπαν ολόκληρο. Η φιλαργυρία των λέξεων, ο φετιχισµός των λέξεων είναι το νόηµα της άρχουσας λογοτεχνίας τους. Να γράψω τι, να γράψω για πού. Χειρίζοµαι µόνο µηχανικά τα πλήκτρα ελλείψει συνοµιλητή…»

(Από την παρουσίαση του εκδότη)