Η Τελευταία Πολιτική Διαδρομή 1991–1996

Είχα τη μεγάλη τύχη να δουλέψω πάνω από 20 χρόνια μαζί με τον Πότη Παρασκευόπουλο. Αυτός ο γλυκύτατος άνθρωπος, ο γεμάτος ανθρωπιά και καλή διάθεση, δεν σου θύμιζε καθόλου, αν δεν τον ήξερες καλά, το σκληρό αγωνιστή της Αριστεράς, που πέρασε όλη του τη νιότη -κάπου 20 χρόνια- σε φυλακές και εξορίες, που υπήρξε βουλευτής της ΕΔΑ, διευθυντής της "Αυγής" πριν την απριλιανή δικτατορία, που είχε γράψει τόσα πολιτικά βιβλία, που είχε κάποτε συνομιλήσει με τον Χρουτσόφ, που είχαν δει τόσα και τόσα τα μάτια του.

Γιατί ο Πότης ποτέ δεν μιλούσε για τον εαυτό του, ποτέ δεν επικαλέσθηκε το πλούσιο αγωνιστικό και δημοσιογραφικό του παρελθόν για να επιβάλει τις απόψεις του ή για να υποτιμήσει τους άλλους, ιδίως τους νεώτερους, για τους οποίους ήταν ο μεγάλος φίλος και δάσκαλος.

Είχε τη σεμνότητα του ανθρώπου που ένιωθε πλήρης. Είχε τη σοφία που του χάρισαν οι προσωπικές του περιπέτειες και οι πολύχρονοι αγώνες, στο όνομα μιας Αριστεράς ουμανιστικής, μακριά από δογματισμούς και ξύλινες κορώνες.

Ήταν χαρά να δουλεύεις μαζί του. Ιδίως στη βραδινή μεγάλη σύσκεψη. Πάντα ενημερωμένος για τα πάντα, πρόσφερε την κρίση του σε πολύπλοκα πολιτικά γεγονότα, με την πείρα που είχε συλλέξει στο μισό αιώνα της πολιτικής και της δημοσιογραφικής του ζωής. Συνήθως ψύχραιμα, αλλά καμιά φορά με κάτι ξαφνικές εκρήξεις θυμού, όταν πίστευε ότι κάπου το... παραξηλώναμε σε αδιέξοδες αναλύσεις.

- Λέτε ανοησίες. Κι έτσι που το πάτε, η εφημερίδα δεν θα κυκλοφορήσει αύριο!