Ήλιος ο πρώτος

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου

Στο μυχό τής ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.

Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί

Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται

Ν’ αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχια

Τα δυό μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο

Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.

Δεν ξέρω πια τα ονόματα ενός κόσμου που μ’ αρνιέται.

Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ’ άστρα.

Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ’ ουρανού

Εξόν κι αν είναι τ’ όνειρο που με ξανακοιτάζει

Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας τη θάλασσα

Έσπερε κάτω απ’ την καμπύλη τής χρυσής φωτιάς σου,

Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.

(Από την παρουσίαση του εκδότη)