Στα δέντρα που είχαν λέξεις έβαλα πουλιάΛες και θα σιωπούσαν κάποτεΣτα ποτάμια που κυλούσαν νοήματα έβαλα νεράΛες και θα στερεύαν κάποτεΤα κατέστρεψαΚαι ησύχασαΑπό τότε η ζωή είναι τόσο καλή και δίκαιη μαζί μουΒλέπω ένα κορίτσι ν’ ακουμπάει ένα ποδήλατοΣ’ ένα δέντρο δίπλα στην όχθη ενός ποταμούΑκούω..